Poetas naturales de sa terra
cuados in sos surcos,
cantende in sas rues de caminu,
tzegos de carrera, oh cantadores
de sas campuras e de sos magasinos
si aìamus cumpresu
s’abba
forsis diat allegare comente a bois,
si sas pedras
diant contare su lamentu issoro
o su mudìmene issoro,
cun sa boghe bostra, frades,
diant allegare.
Medas
seis, comente sas raighinas.
In su coro antigu
de su pòpulu
seis nàschidos
e dae cue benit
sa boghe bostra sèmplitze.
Tenides sa gerarchia
de sa broca muda de codina
arrimada in unu angrone,
cantat a s'improvisu
cando rebundat
e nd’est sèmplitze
cussu cantu suo,
est solu terra e abba.
In su matessi modu bògio chi cantent
sos poemas meos,
chi batant
terra e abba,
fertilidade e cantu,
a totu su mundu.
Pro custu,
poetas
de su pòpulu meu,
saludo
s’antiga lughe chi benit
dae sa terra.
S’eternu
filu in ue si fiant unidos
pòpulu
e
poesia,
non s’est truncadu
mai
custu filu
fungudu de pedra,
benit
dae indedda meda
comente
sa retentiva
de s'òmine.
Aiat bidu
cun sos ogros tzegos
de sos indovinos
nàschere su beranu
avolotadu,
sa sotziedade umana,
su primu vasu,
e in sa gherra
aiat cantadu in su sàmbene,
in cue fiat frade meu
brava ruja,
conca insambenada
e ogros tzegos,
cun sa lira sua,
istaiat in cue,
cantende
tra sos mortos,
Omero
si mutiat
o Pastor Pérez,
o Reinaldo Donoso.
Sas istrofas issoro
fiant in cue e como
unu bolu biancu,
una culumba,
fiant sa paghe, su ramu
de s'àrbore de s'ògiu,
e su sighimentu de sa bellesa.
Prus tardu
los at assimilados su caminu,
sa campagna,
los apo topados cantende
in mesu de su bestiàmene,
in sa tzelebratzione
de s’isfida,
mentres relataiant sas penas
de sos pòveros,
mentres giughiant assuntos
de sas undadas,
mentres descriant sas ruinas
de su fogu
o sa note pedrale
de sos assassinados.
Issos,
sos poetas
de su pòpulu meu,
banduleris,
pòveros tra sos pòveros,
ant sustènnidu
in sos càntigos issoro
s'iscantzada,
si sunt befados
de sos isfrutadores,
ant relatadu sa miseresa
de su minadore
e su destinu acanidu
de su sordadu.
Issos,
sos poetas
de su pòpulu,
cun una mìsera chiterra
e ogros abbistos
de sa vida,
ant sustènnidu
in su cantu issoro
una rosa
e l’ant mustrada in sos gùturos
pro chi s’esseret ischidu
chi sa vida
no at a èssere semper trista.
Cantadores, poetas
cun umiltade incrispidos,
a traessu
s'istòria
e sos revessos issoro,
a traessu
sa paghe e sa gherra,
sa note e s'arbèschida,
seis bois
sos bardiadores,
sos telargeris
de sa poesia,
e como
inoghe in sa pàtria issoro
s'agatat s'ascusòrgiu,
su cristallu de Castiglia,
sa soledade de su Cile,
s'innotzèntzia male-sica,
e sa chiterra contra sa disaura,
sa manu atzuda-dora
in su caminu,
sa paràula
torrada a nàrrere in su cantu
e contada,
sa boghe de pedra e de abba
in sa raighinas,
su càntigu de su bentu,
sa boghe chi non rechedet librerias,
totu su chi depimus imparare
nois chi semus orgulliosos:
cun sa veridade de su pòpulu
s’eternidade de su cantu.
- Traduzione di Antonio Balia
Antonio Balia
37 272 41
-
0 -
0 -
0 -
0 -
0 -
0
